Het kofferverhaal van Leo
Van Rotterdam naar Rotterdam in 1940
Leo's huis op Rotterdam-Zuid was niet geraakt door de bombardementen in 1940, maar al snel verloor hij wel zijn baan. Zijn moeder was Joods, en daarmee was hij dat op papier ook. Hij trok de stad uit en reisde door Nederland.
Om in zijn levensonderhoud te voorzien, schilderde Leo kleine replica’s van bekende kunstwerken, zo klein dat ze in zijn koffer pasten. Die verkocht hij huis-aan-huis.
Twee jaar later moest ook hij een Jodenster dragen. Vanaf dat moment werden steeds meer deuren voor hem gesloten. Niet lang daarna dook hij onder in Amersfoort, via een kennis. Maar hij werd ontdekt. Verraden. Door wie, heeft hij nooit geweten.
Uit Kamp Amersfoort ontsnappen was niet eenvoudig. Toch moest het, want Leo voelde dat het anders niet goed zou aflopen. Op een zomeravond liep hij met zijn koffer op de poort af, alsof er niets aan de hand was. Omgekeerde psychologie. ‘Guten Abend’, riep hij de bewakers vriendelijk toe. Zijn handen waren bezweet en de koffer gleed bijna uit zijn handen. Zijn hart bonsde in zijn keel. De bewakers keken hem aan, maar hielden hem niet tegen. Zo liep hij de poort uit.
Die nacht bracht hij door op hetzelfde onderduikadres. Daarna vertrok hij naar een adres in Friesland, waar hij de rest van de oorlog doorkwam.
Na de bevrijding keerde hij terug naar zijn stad. Rotterdam.
Voor Fenix illustreerde kunstenaar Kazuma Eekman een selectie kofferverhalen. De illustraties zijn zijn persoonlijke interpretatie van de verhalen en geven daarom niet letterlijk weer hoe de situaties of voorwerpen er in werkelijkheid uitzagen.
Het Kofferdoolhof
Dit verhaal is te beluisteren in Het Kofferdoolhof. Hier ontdek je verhalen over vertrek, aankomst en de levens die ooit in deze bescheiden koffers werden meegevoerd. Kom meer te weten over Het Kofferdoolhof.